przed dwór. Ogromny, czarny dach domostwa zjeżdżał ze ścian w tył i
Stefan Żeromski klucze na stoliku. Łojówka topiła się już w blaszanym lichtarzu od dość dawna i niewiele jej zostało. Gdy Rafał wszedł po cichutku i zatrzymał się przy drzwiach, wnet stary krzyknął na niego: - Co
uważnie, ze ściągniętymi brwiami, głową potakiwał - aż nagle przerwał: - Miód u ciebie w uściech jak u księdza. Młodziuteńki ty... A ja, widzisz, stary, dawno ja to już słyszałem, dawno... Służył ja
Cytat
wojewódzkich, rajtuzy z wypustkami i białe kolety. Czapki tegoż koloru z czarnym barankiem i białymi piórami. Sami to byli porucznicy, podporucznicy, chorążowie i namiestnicy, młodzież zamaszysta,
o kieliszek... Pan Storzan ujął kieliszek, który jeden z sąsiadów podał mu niemal na klęczkach, drżącymi palcami objął jego wysmukłą nóżkę, z trudem podniósł go do góry swą suchą ręką, i z wytwornym
Cytat
rozstać się z księciem panem w gniewie. Zostań chwilę. Powiem ci jeszcze słowo. Prawie siłą odprowadził go do drzwi otwartych na balkon i tam wtrącił. Tymczasem weszli do pokoju sztabsoficerowie z
Śpiewaj!... - wołano: . - Tylko nie z tych nowych pieśni... - Stare nam śpiewaj! co najstarsze! - Według rozkazu... - rzekł wyprostowany Dys. Usunął się zaraz pod ścianę, odkaszlnął i powiódł ręką