Stefan Żeromski jelenimi susy wypadła w pole i uszła psom. Długo niosła go w podrzutnym skoku wskroś wichru i śniegów po niewiadomej przestrzeni. Nie ściągał wodzów, nie mógł kierować jej chodami. Dokoła wrzała Żeby się odczepić od błagalnych spojrzeń, rzekł oschle: - Wachmistrz, zawiązać mu ranę i wziąć go w tył, żeby mi na oczy nie lazł. - Według rozkazu! Zsiadł wachmistrz z konia i zwrócił się do