Stefan Żeromski Ta chmurna, spłowiała strona o barwie obłoku, nie zawierająca w sobie nic zgoła, przygarnęła wędrownika jak żywioł rodzimy. Wciągał płucami jej powietrze i nie mógł się nasycić widokiem. Po stokroć jednak razów, rózga dopadła go nawet na ziemi, gdy on wił się pod nią, jej koniec regularnie szedł w dół i w górę. I już ukazał się w dali jeden z woźnych, a parę kroków za nim drugi. K. prędko