warszawskiego powroźnika, urocza córka którego pielęgnowała w
Stefan Żeromski jedną młodą duszę, płomieniste żarzewie życia we dwu innych ciałach... Pchnąć własną duszę, umierając, w te usta... Czemuż ci się, siostro, zatrzęsła miękka ręczyna?... - mamrotał głośno, słaniając
wreszcie zjednoczonych we wspólną ojczyznę Hiszpanów - nie zwracali już uwagi. Byli pewni, że wcześniej czy później zdepcą i stratują, cokolwiek by stworzyła zrozpaczona praca. Teraz pożądali snu i
Cytat
bawiło. Przy stole były spełnione toasty z wielkim zapałem, przy odgłosie armat... Nardzewski wciąż śmiał się. W pewnej chwili mruknął nie odwracając głowy: - Zawieś mi kartę. Strzelec natychmiast
bardziej ode mnie pospieszył, miał zresztą krótszą drogę, bo wystarczyło mu tylko zbiec po schodach ze strychu. Gdybym nie był tak zależny, dawno bym już tego studenta zmiażdżył o ścianę. Tu
Cytat
wypadły mu z gardła. Sam głos zamarł. Ani jednego słowa odpowiedzi. Stanął głupi i niemy. Błagać ją o co? Przepraszać ją za co? Przyobiecywać jej co? Usprawiedliwiać się z czego? Ani jednej myśli,
i kładkę z hałasem odepchnięto, Cezarek doznał napadu przerażenia, jakiego jeszcze nigdy w życiu nie doświadczył. Pod naciskiem tego uczucia wyciągnął ręce i począł krzyczeć jak istny dzieciak. Lecz