Chłopak oddalił się szybko brzegiem drogi. Potem przeskoczył przez
Stefan Żeromski latając po złomach. Wtem prędki błysk ślepej latarni jak gzygzak piorunu padł na figurę Cedry. Wtedy on podniósł pistolet i rzekł spokojnie po francusku: - Kto tu jest? Milczenie. Po chwili drugi,
stamtąd i nie wiedząc zgoła, w jakim posuwa się kierunku, brnął przed siebie. Za chwilę znalazł się w szeregach woltyżerów. Uderzyły jego oczy znane mu barwy: żółte kołnierze, żółto-zielone szlify i
Cytat
gruntu pod pozorem troskliwości o konie. Cedro, niby to zabierając się do noclegu w oberży, począł rozpytywać karczmarza jak przejezdny ze stron dalekich: kto mieszka w pałacu? jak się zowie? czy ma
gdybyśmy, stosownie do rady waścinej, szli marszem... w tropy Dyherrna. - Jam już wszystko powiedział. Teraz słucham rozkazów. Dąbrowski przez chwilę milczał. Potem ciężkimi kroki bezwiednie wyszedł
Cytat
obowiązkiem to jest twoim, żebyś się nam wystarał o drugi bilard - czy to nie skandal? - Bilardu nie mam - z powagą odpowiedział Jarzymski - ale za to mam radę dla tych, którym się chce grać, a nie
"ciotucha" - żółta febra. Dziwna to była słabość. Jednych zabijała na miejscu, jak piorun, bez żadnych poprzednich oznak, a dla innych była długim, bezlitosnym konaniem. Tak to nagle, pamiętam,