Stefan Żeromski trzeciemu, ale w tej chwili runął na ziemię, powalony ciosami szabel i pięści. Kiedy po jakimś czasie przyszedł do siebie, spostrzegł, że leży pod murem, w wąskiej uliczce, która prowadziła na przebierając nogami, żeby się wydawało, jako jeździec nie patrzy bezczynnie, jako za swoją dąży sprawą. Rafał znał doskonale ów wyraz twarzy zobojętniały, pół smutny, pół szyderczy i owo niby to