- Cóż znowu? Już pana wyleli. Cha, cha!... To dopiero pogrom na
Stefan Żeromski ślady iłowatych fal. Opar szedł z rozkopanych (ech, gdzie już tkwiły czarne listki rozsady. Wkrótce z ciemnej i pogiętej uliczki wydostali się jeźdźcy dwójkami na zbocze wału wysypanego przez
żeby się do drogi odziać. - Niemcy? Nasze? E, jak to Niemcy... - Teraz tu, podobno, u was chodzi. kto chce: są Niemcy, są Francuzy. Co kto lubi... - Jo... trafiają się rozmaici... Co kto lubi.
Cytat
zaczął z nim wśród ożywionej rozmowy chodzić tam i sam po saloniku, pani Ołowska zbliżyła się jeszcze o krok i nie spuszczając oczu z twarzy Rafała wyrzekła przez ściśnięte zęby, tak że tylko on
mógł te wyrazy posłyszeć: - Szukam... śladu... mojej szpicruty... Olbromski stał nieporuszony, aczkolwiek zachwiał się słysząc te słowa. Płomień ognia buchnął mu na twarz, na szyję i czoło.
Cytat
grano w karty, gdzie indziej z wrzaskiem i plastyczną aż do zbytku mimiką ktoś opowiadał niemożliwe anegdoty francuskie, a słuchające koło pokładało się od śmiechu. Wciąż dawał się słyszeć brzęk
gadał: - Będziesz żałowała wiecznie, dokąd żyć będziesz, naszych tajnych wieczorów! Będziesz wylewała morze łez, żeś nie jego wypędziła ze swego domu, lecz mnie! Mnie wygnałaś? Słuszniem cię