Światło księżycowe, przestrzeliwszy grubą warstwę szronu, co
Stefan Żeromski na nasze nędzne miasteczka, na dwory i chałupy posiedzicieli, na miasta przywalone brudem i zdruzgotane tyloletnią wojną - obcą armię, masę złożoną z ludzi ciemnych, zgłodniałych, żądnych obłowienia
poszła aż nad morze, pod Kołobrzeg... Wreszcie 26 maja przeczytano legii wiadomość o poddaniu Gdańska i o marszu, który legia Dąbrowskiego ma wykonać na wschód, w stronę Niemna, dla połączenia się z
Cytat
cię snadź nie skaleczył - prosił go rzewnie Jaczymski. - Boję się! Wyznaję to ze skruchą. Na miły Bóg, boję się! Rotmistrz mię przestrzeli na wylot zatrutą kulą. - Dawno ci się to, kochanku, należy
jednym a drugim ruchem, jak mechaniczne wahadło, wydawała z żelaznych trzewiów swych szczęk suchy, przeraźliwy w zimnej łagodności, miękki, dokonany głos: Nie ma... Rafał leżał zrazu jak przedtem,
Cytat
jednego razu załatwić swą sprawę. U wejścia do jakiegoś korytarza na górze Dąbrowski obrócił się i spostrzegł obok siebie przybysza. Zlustrował go twardym i zaczepnym okiem. - Panie generale, pragnę
kory, zbrużdżone, o barwie deszczu i szarugi... Rózgi chwiejące się pod niebem... Wtedy nagle pojął, że już nie żyje dobry brat Piotr. Z mozołem przypomniał sobie chwilę, która przed nim jak chybka